Miasto w. jest szare, nijakie, bezbarwne.

Znów łapię się na tym, że tak naprawdę nie chcę nikomu zawracać głowy swoimi sprawami i swoim życiem.

Znów pojawia się ta idiotyczna myśl, żeby od nikogo nie oczekiwać pomocy, żeby o nią nie prosić, czym jeszcze bardziej upodabniam się do własnej matki, co w gruncie rzeczy mnie przeraża.

Muszę kupić pomarańczowe rolety i ufarbować włosy na wiśniowo.

Na przystanku tramwajowym 5-letnia dziewczynka zachwyca się moją kotą, kiedy jadę z nią do weterynarza, a potem wskazuje na moje paznokcie i mówi a ty dlaczego masz pomalowane pazurki?

Kiedy z papierosem w dłoni przechodzę przez park, zaczepia mnie chłopak w moim wieku i pyta, czy mam odstąpić fajkę. Ma na sobie dżinsy i t-shirt, jest niski, chudy, ma krótkie ciemne włosy, jedną słuchawkę w uchu i mówi do mnie per pani.

Gdybym spotkała go tydzień temu zapytałabym czego słucha, teraz jest mi to najzupełniej obojętne.

Powinnam posłuchać swojego organizmu, dać mu to, czego w tej chwili się domaga, niezdrowego jedzenia, czekolady z orzechami, kofeiny zawartej w coca coli i chińskiego jedzenia z dostawą do domu.

Mam prawie pustą lodówkę i dużo kociego żarcia w zapasie.

Zjadłam dzisiaj dwie gałki lodów, chciałabym mieć znów pięć lat i oblizywać lepkie od rozpuszczających się lodów palce.